kersje

De toekomst

De toekomst. Er zijn mensen (die ik stiekem best bewonder) die er nooit bij stilstaan en zich er geen zorgen over maken. Die nooit ver vooruit plannen en gewoon van dag tot dag leven. Ook al zorgt zo’n levensstijl voor veel onzekerheid, ik kan me best voorstellen dat het ook een enorm gevoel van vrijheid geeft.
De meerderheid van de mensen is echter wel vaak met de toekomst bezig, denk ik. Ook al heb je misschien nog niet alles perfect uitgestippeld (of misschien net wel), waarschijnlijk denk je er wel vaak over na.

Het is opvallend om te zien hoeveel mensen er zijn met grootse (meestal vage) plannen voor ‘de toekomst’. En deze dan vervolgens steeds voor zich uit blijven schuiven. Velen hebben ook de wildste dromen en ideeën over hoe hun leven er later uit zal zien. Alsof hun echte leven nog moet beginnen.

Hoe komt het dat de toekomst er in onze gedachten vaak zóveel beter uitziet dan het leven dat we nu hebben? Misschien is het het idee dat in de toekomst alles mogelijk is; ‘je weet immers maar nooit wat er gebeurt’.

Natuurlijk kan je leven altijd beter en ja, je hebt zeker iets nodig om naar uit te kijken. Maar zouden we hier niet beter een onderscheid maken tussen dromen en uitkijken naar? De meeste mensen blijven namelijk in de eerste fase, die van het dromen, steken. Ze blijven dromen en fantaseren, schuiven hun ‘plannen’ steeds verder voor zich uit, zonder ze concreet te maken. Daarbij lopen ze dan het risico dat ze het uiteindelijk nooit waarmaken en daar later spijt van krijgen.

Ja, je weet maar nooit wat er kan gebeuren. Ja, alles is mogelijk. Maar dan moet je er wel zélf wat voor doen. Je leven, dat is nu. Lééf het, doe er iets mee. In het slechtste geval kan je nog steeds trots zijn op jezelf, omdat je het tenminste geprobeerd hebt. En da ’s een stuk beter dan je steeds te moeten afvragen: “What if…?”

xxx

Keuzes maken (column)

Elke dag weer maken we allemaal, bewust of onbewust, talloze keuzes.

De meesten ervan hebben niet zoveel impact op je leven (al lijken ze soms een stuk belangrijker dan ze zijn). Bijvoorbeeld: bestel je cola of water? Draag je vandaag dat grijze of dat zwarte truitje? Ga je tv kijken of lees je toch maar een boek?

Daarnaast zijn er natuurlijk ook de keuzes die op het eerste zicht misschien niet zo belangrijk lijken, maar die op lange termijn een grotere impact hebben dan je denkt. Welke muziek je luistert, met welke mensen je omgaat, welke hobby's je beoefent.

Last, but not least, natuurlijk nog de Belangrijke Keuzes, waarvan we allemaal wel enkele voorbeelden kunnen bedenken.

Maar hoe maak je je keuzes nu precies? Waar baseer je je op? Denk je er goed en lang over na, ga je op je gevoel af? Hoe bewust ben je je van de keuzes die je voor jezelf maakt?
De 'juiste' manier om een beslissing te maken bestaat waarschijnlijk niet; die verschilt van persoon tot persoon en is afhankelijk van de situatie. Maar ik denk dat het af en toe goed is om even stil te staan bij de keuzes die je maakt en hoe je ze maakt. Het zegt wat over wie je bent als persoon en misschien kan het je helpen om in de toekomst betere, bewustere keuzes te maken.

P.S.: Met dank aan J. voor de inspiratie ;)

Shopaholic (nieuwe column)

Vorige week kwam ik langs één van de zeldzame klerenwinkels die onze gemeente rijk (ahum) is. Zoals gewoonlijk vertraagde ik even, om te kijken of er iets nieuws in de etalage hing.

Ze sprong meteen in het oog: een prachtige, knalrode trenchcoat. De shopverslaafde fashionista in mij schreeuwde meteen: “Hebbenhebbenhebben!”. Helaas lag de prijs iéts (lees: ver) boven mijn budget. Lichtjes teleurgesteld dan toch maar verder gestapt.
Achteraf bekeken was het eigenlijk nog een geluk dat ik ze niet kon kopen. Ik héb al een trench, die ik bijna niet meer draag. En ik heb net nog een nieuwe (leren) jas gekregen. Hoe vaak zou ik die jas eigenlijk gedragen hebben? Twee, drie keer misschien? Nee, aan die misknoop ben ik dus ontsnapt.

Vele meiden die, net als ik, (deels) shopaholic zijn, zullen het scenario zeker herkennen. Je vindt tijdens het shoppen iets prachtigs, té mooi om in de rekken te laten hangen en je moét het absoluut hebben. Koste wat het kost. Helemaal in de wolken met je aankoop loop je de winkel weer buiten. Tot je thuis komt. Dan merk je pas dat je het nergens mee kan combineren. Of dat het toch een béétje te speciaal is om zomaar aan te trekken. Of dat het thuis toch niet zo goed blijkt te zitten als in de winkel.

Koppig als we vaak zijn, willen we niet toegeven dat het een miskoop is. Of we vinden het kledingstuk in kwestie nog steeds te mooi om het terug naar de winkel te brengen. Dus belandt het in de kast. Om daar te blijven hangen.

Geen wonder dat onze kasten zo snel overvol raken…

xxx

Nieuwe column: bloggen

Iedereen lijkt er tegenwoordig wel één te hebben. Met de meest bizarre namen, gecustomizede achtergronden, gekke foto’s en  - vooral – heel veel tekstjes over de vreemdste onderwerpen.

Ik heb het natuurlijk over weblogs. Of kortweg blogs (want afkortingen zijn in). Ik heb er zelf uiteraard ook één (anders zat je dit nu niet te lezen) en denk er zelfs over een tweede (Engelstalige) te starten.
Maar waarom zijn er zo massaal veel mensen die online verslag uitbrengen van hun dagelijkse leven (of tenminste een deel ervan)? En waarom vinden we het zo leuk om over the everyday life van wildvreemden te lezen?

Het laatste ligt nogal voor de hand. Stiekem zouden we toch allemaal wel eens het dagboek van iemand anders willen lezen? We spiegelen ons graag aan anderen en dit is gewoon de zoveelste manier om dat te doen. Om de bevestiging te krijgen dat het leven van anderen óók niet perfect is en dat het onze dus best meevalt.

Blijft dan natuurlijk de vraag waarom mensen die blogberichten in de eerste plaats posten. Waarschijnlijk verschillen de redenen nogal.
Voor mezelf is het simpel. Ik ben er in de eerste plaats mee begonnen omdat ik nu eenmaal ‘schrijfster’ ben (alleen niet professioneel). Bloggen was een manier om vaker te schrijven, te oefenen en er ook feedback op te krijgen. Het is ook manier om jezelf te uiten, te tonen wie je bent zeg maar. Noem het therapie.

Maar ik denk dat veel mensen – onbewust – ook om een andere reden een blog beginnen. Ik zie het als gewoon de nieuwste variant voor veel mensen om hun ’15 minutes of fame’ te krijgen. Het gevoel dat je bekend bent (ook al ben je het eigenlijk niet) – iedereen kan namelijk je leven volgen. Net zoals we het leven van de celebs volgen in de roddelblaadjes.

Of ik denk (zoals gewoonlijk) weer eens te ver door en is het gewoon een leuk middel tegen verveling.

Waar het ook aan mag liggen – het blijft enorm leuk. Lezen én posten.

xxx

Muziek

Wat tekst, enkele instrumenten en een reeks muzieknoten. Meer lijkt er op het eerste zicht niet aan, toch?
Think again. Iedereen die écht luistert, weet dat muziek zoveel meer kan zijn dan dat.
Het brengt herinneringen boven, kan je vrolijk of verdrietig maken. Het kan de sfeer maken of kraken. Er zijn liedjes die in je hoofd blijven spoken, waar je uren naar kan luisten; er zijn er die je snel beu bent of waar je je meteen al mateloos aan ergert.
Muziek is zelfs in staat mensen samen te brengen.
Gek hoe zoiets dat zo simpel en alledaags lijkt, zoveel invloed kan hebben.
Neem zelf maar eens even de tijd om er bij stil te staan...Welke muziek luister je als je triest bent? Welke als je vrolijk bent? En welke invloed heeft dat dan op hoe je je voelt? Als je er even over nadenkt, zal je versteld staan van het effect dat muziek op je kan hebben.
Zoveel zelfs dat het in het leven van veel mensen centraal staat; of tenminste  toch een grote rol speelt.
En wat betekent muziek voor jou? Hoe belangrijk is het in jouw leven?

xxx

Schoenen

Zoals een groot deel van de vrouwelijke bevolking heb ook ik een echte schoenenverslaving. Al die verschillende modellen en kleuren – ik kan er geen genoeg van krijgen. Schoenen heb je nooit teveel. Wat is er leuker dan hét juiste paar te vinden dat perfect bij je outfit past? Niets dus. Een mooi paar schoenen is zowat het belangrijkste accessoire dat een meisje kan hebben en het maakt die prachtige outfit pas écht af. Belangrijk is dan wel dat je schoenen en je tas een beetje matchen. Bruine schoenen en een zwarte tas (of omgekeerd) zijn bijna nooit een goede combi.

Maar goed, ik dwaal af. Vorige vrijdag naar de stad, even winkels kijken, heerlijk! En omdat het al een tijdje geleden was, moésten we natuurlijk ook even de schoenenwinkels binnen. Eerst mijn favoriete; allstars in verschillende modellen, kleuren en printjes, traditionele vans en dan nog een paar sneakers van één of ander merk dat ik niet kende, met een pràchtige print erop. Helaas konden het prijskaartje en mijn budget het niet goed met elkaar vinden. Met veel moeite en pijn in het hart heb ik ze op het rek laten staan.
Volgende winkel dan maar! Ook in kledingwinkels als H&M en Berschka zien we prachtige exemplaren. En ook hier weet ik mijn ogen uiteindelijk met veel moeite los te rukken en kan ik net genoeg moed opbrengen om toch met lege handen de winkel weer te verlaten – ik moet namelijk sparen en wéér een nieuw paar schoenen, hoe leuk ook, kan er op dit moment simpelweg niet vanaf.

Even later komen we langs een schoenwinkel waar we nog niet eerder waren geweest. Helemaal vooraan stonden – natuurlijk – de onvermijdelijke allstars die uiteraard meteen mijn aandacht trokken. Toch maar even een kijkje binnen nemen. Toen ik, eenmaal binnen, eens rondkeek, viel mijn mond bijna open. Ik wist gewoon niet waar ik eerst moest kijken – overal ballerina’s, pumps, open toe pumps, prachtige laarzen; alle mogelijke modellen, stofjes, kleuren en hakhoogten (van flatjes tot echte killer stiletto heels). Een paradijs gewoon.
Ik heb geen idee hoe lang we binnen zijn geweest. Het winkeltje was klein, maar ik wou echt elk paar apart bekijken, ze waren allemaal om ter mooist. Echt kleine kunstwerken bijna. Uiteindelijk wisten we onszelf toch nog naar buiten te slepen. De beste vriend kocht er een paar laarzen en ik heb tot mijn spijt al dat moois in de rekken moeten laten staan.
Nog een half uur later eindelijk dat fantastische vintage winkeltje binnen dat ik eerder die week ontdekt had. Mooie juwelen, prachtige kleren en fabulous schoentjes – vooral pumps en laarzen. Naast mijn liefde voor alles waar ik mijn voetjes in kan stoppen heb ik ook nog eens een voorliefde voor budget shoppen en vintage. Zoals je begrijpt, werd ik ook hier weer laaiend enthousiast over al dat moois en wilde ik eigenlijk niet meer weg (tenzij ik de halve winkel kon leegkopen). Uiteindelijk wist ik mijn zelfbeheersing terug te vinden en verlieten we braafjes – en met lege handen – de winkel. Om daarna al even braaf met de trein naar huis te gaan.

Sneeuw

Sneeuw…Al die zachte, natte, witte, dikke, wolkachtige vlokjes die langzaam naar beneden vallen en alles bedekken. Het lijkt inderdaad net een prachtig tapijt dat de aarde bedekt. Voor zo ver als wij kunnen zien in elk geval. Als ik zo door het raam kijk, naar dat prachtige zicht, kan ik niet anders dan even te stoppen met wat ik ook aan het doen ben om te kijken.

Even voel ik me net weer dat kleine meisje van 4 of 5 jaar oud, dat enthousiast buiten met haar moeder in dat dikke pak sneeuw speelde. Ook al zakte ik er bijna tot aan mijn knieën in weg (ja, toen vielen er nog écht dikke pakken, in plaats van die zielige paar centimeter), raakte ik helemaal verkleumd en doodmoe, ik vond het fantastisch. Ik kon me niets leukers inbeelden.

Toen ik dan eindelijk moe genoeg was om weer naar binnen te willen, moest ik eerst onder een warme douche en droge kleren aan. Dan kreeg ik een kop heerlijke, warme chocolademelk, een deken om me heen (oké, een grote badhanddoek, maar het was groot, warm en zacht, dus who cares) en nestelde me zo voor de kachel.

Ik moet vanzelf glimlachen als ik eraan terugdenk…Die sneeuw leek zó mooi en sprookjesachtig. En zo zie ik sneeuw nog steeds eigenlijk…
En ik hoop dat ik er altijd op die manier kan naar kijken.

I'm breaking my back just to know your name

De magie van ballonnen
Elk meisje kent het probleem wel: jongens die je maar niet opmerken. Je doet je mooiste kleren aan, besteedt extra veel aandacht aan je make-up en spendeert enorm veel tijd aan het perfecte kapsel; en hij merkt niet eens dat je bestaat. Niets wat meer frustrerend is dan dat...

Maar er is hoop meiden! Na jaren van uitproberen en zoeken heb ik éindelijk (ein-de-lijk) dé manier gevonden om de aandacht van jongens te krijgen. Jawel. En nee, je hoeft niet half in je blootje rond te gaan huppelen en het kost zo goed als niks. Het is bijna belachelijk simpel: ballonnen. Jaja, doodgewone, goedkope ballonnen. Heb ik tot mijn groot plezier ondervonden zaterdag.

Geloof je me niet? Goed. Laten we het even logisch beredeneren. We weten allemaal dat jongens eigenlijk nog kleine kinderen zijn, hoe stoer ze zich ook willen voordoen. En een kinderhand is gauw gevuld...Die gekleurde, ronde dingen met een touwtje aan, die vanzelf blijve zweven, zijn in kinderogen iets fantastisch interessant. En in jongensogen is dat niet anders. Komt daar nog eens bij dat jongens vaak nogal jaloers en hebberig kunnen zijn. Als iemand anders iets heeft, willen ze het ook.

Dus toen ik zaterdag het station uitkwam met 2 mooie, groene ballonnen in mijn hand, kwamen ze spontaan vragen of ze er ook 1 mochten.

Jongens. Het zijn rare wezens. Maar eigenlijk zó enorm simpel. Wij meiden denken gewoon altijd te ver na.

Mijn eerste column. Ik ben er best tevreden mee. niet dat hij fantastisch goed is ofzo. Maar gewoon. Niet slecht. Oefening baart kunst, hehe, dus we zien wel.
Vanaf vandaag staan mijn columns ook op de site van iemand die ik ken :D www.justlikelove.tk Ze staan bij Lifestyle. Eén à twee keer per maand komt er een nieuwe. Ik weet nog niet zeker of ik m'n columns ook gewoon hier blijf posten of niet. Ik zie nog wel.

Ik zorg deze week ook voor een nieuwe layout. Ik vind deze wel mooi, maar ik wil eens iets anders. Ik weet nog niet zeker wat 't gaat worden...Moet er nog eens over nadenken.

Maar ik ben weer weg. Douchen. En straks of morgen schrijf ik m'n 2de column. Over sneeuw. Hehe.

xxx

P.S.: Ik wil z'n naam weten!!! M'n vrienden weten wel waar ik het over heb, haha.